Valid XHTML 1.0 Strictvalid css

Welkom

Het maakt een wat parmantige indruk als iemand een compleet medium te baat neemt om zich aan den volke te presenteren. Misschien ben ik ook wel een beetje parmantig. Toch geloof ik dat het daar niet om gaat. Exhibitionisme dan? Nee, evenmin. Ik wantrouw ten diepste het soort vermaak waarbij mensen in allerlei tv-programma's hun ziel en zaligheid ontbloten. 59 jaar oud op het moment dat ik dit schreef, maar inmiddels 62, ben ik bovendien afkomstig uit een milieu waar spraakzaamheid niet als verdienste werd beschouwd. In het dagelijks leven vind ik het spreken over persoonlijke zaken zowat onkuis. Als ik me er desondanks toe laat verleiden, voel ik me achteraf schuldig. Wat in de openbaarheid terechtkomt, raakt door de beroering van velen beduimeld, wordt iets wat voor jezelf onherkenbaar is, verliest de waarde die het had en wordt gewoon. Een Nederlandse dichter (die ik bewonder) maakte van de gedachte een mooie regel, en een verzekeringsmaatschappij ging ermee aan de haal. De drang naar één moment van faam - ooit geadverteerd als hoogste levensdoel voor de moderne mens, door een beeldend kunstenaar, die ik niet bewonder, maar die naar mijn idee van dat standpunt wel de verpersoonlijking was, is me vreemd. 's Mans nalatenschap is nu een bizarre geldkwestie geworden tussen advocaten en verzamelaars, en als zodanig een bewijs van de problematische verhouding tussen kunst en de realiteit als reclame. Want van het soort kunstenaarschap dat is gebaseerd op Public Relations houd ik al evenmin. Instinctief heb ik een hekel aan schrijvers die reclame bedrijven, al erken ik dat het vermoedelijk niets zegt over hun boeken.

Houd het maar op eigendunk dan. Vooruit: parmantige eigendunk. Want in de alledaagse werkelijkheid voel ik me een eenling. Ik ben het vaak oneens met autoriteiten, zo vaak dat de autoriteiten zelf denken dat het een principe is. Maar dat is niet zo. Ik ben het net zo vaak oneens met anderen dan autoriteiten. En dat ik dan ook nog van mening verschil met gezaghebbers van welk soort ook, is toeval. De wat intellectueler getinte medemens in deze wereld heeft geleerd eigenzinnigheid als een positieve kwalificatie te beschouwen, maar kan het vaak toch niet helpen dat hij haar, als hij de drager ervan in den vleze tegenkomt, welhaast zijns ondanks, toch maar gewoon eigenwijs noemt. Welnu, het zij zo. Dit medium is voor eigenwijsheid, eigendunk, en eigenzinnigheid in elk geval zeer geschikt.
Ik erken onmiddellijk dat in de kakafonie, in de ware geluidsoverlast die het web levert, één stem gemakkelijk verloren gaat. Maar bevredigend is het toch, om jezelf te dwingen dat wat je op onsamenhangende en verwarde wijze denkt, onder woorden te brengen, niet eens per se om anderen te bereiken, maar om voor jezelf helderheid te scheppen. Bovendien is het goed als een mens andere activiteiten bedrijft dan alleen zijn werk. Lezen is welbeschouwd geen activiteit. En hoewel dit allemaal vooral is bedoeld ter eigen lering en vermaak, vind ik het niet erg dat ook anderen dit lezen, temeer daar ik het schrijven toch niet kan laten en je op het web nu eenmaal geen hek om je eigen perkje kunt zetten. Daarmee is al direct gezegd dat het plezier van anderen niet het voornaamste doel van deze bladzijdes is. Het levensgeluk van mijn naaste nastreven is toch nooit mijn sterkste punt geweest. Mocht dat zo nu en dan lukken, dan is dat meegenomen.
Zelf ben ik geneigd te denken dat er meestal slechts een toevallig verband is tussen een streven, en de verwezenlijking ervan. Degenen die de mond vol hebben van andermans levensgeluk, bewerkstelligen soms enkel rampen, maar uiteraard alleen voor anderen, terwijl zij die op zoek zijn naar iets nuttigs, per ongeluk het wiel uitvinden. Waarom er over dat wiel altijd zo laatdunkend wordt gedaan, is mij niet duidelijk. Misschien is het daarom dat de webstuntelaar die ondergetekende vooralsnog is, om te beginnen alle templates heeft afgezworen. Wie templates gebruikt, denkt vermoedelijk ook in templates. In mijn (legale versie van) Dreamweaver heten die dingen sjablonen. Voor iemand die zijn codes vanaf nul onder de knie moet krijgen, is dat een dappere, en vooral tijdrovende beslissing. Het is maar dat u het weet. Ja, ik ben me ervan bewust: u kunt het zien. Kan dat allemaal niet wat eenvoudiger?

Hoe dan ook, streef ik niet naar het geluk van mijn medemens, dat van mezelf maakt me ook niks uit. En - maar dat is veel eenvoudiger - ook in het geschrevene zullen wij pogen de sjablonen te vermijden. Om mijzelf te plezieren - alweer - heb ik besloten al mijn liefhebberijen in categorieën onder te verdelen. Dat viel nog niet mee. Anderzijds: willekeur is een ieders voorrecht.

Een vriend van me schreef, na het lezen van deze pagina's: Zo, nou ja, het begin is er. Ik weet alleen niet wat Dreamweaver is, en wat templates zijn. Is dat erg? Nee hoor, dat is niet erg. Een vriendin van me schreef: Ouderwets hoor, maar dat vind je vast een compliment. Zo is het ook. Dat soort vrienden heb ik nou.

DONDERDAG 20 EN VRIJDAG 21 NOVEMBER BEN IK EEN DEEL VAN DE DAG ONBEREIKBAAR GEWEEST WEGENS EEN STORING BIJ XS4ALL. EXCUSES.